نوک مداد رنگیم                                 شکسته بود دوباره

    مداد تراش آووردم                               نداشتم راه چاره

    دیدم مداد رنگیم                                گریه میکرد و ناله

    گفتم: آخه عزیزم                                دردی واست نداره

    مداد می دونید چی گفت                     داد زد و گفت: بچه جون

    تراش می دی سرم رو                         درد می گیره فراوون

    دلم واسه مداد سوخت                        یه فکری کردم براش

    گفتم از امروز اونو                                زیاد نمی دم تراش

    مداد که اینو فهمید                              دست منو بغل کرد

    با خوشحالیش مدادم                          دوستی مونو عسل کرد

ماه مدرسه 

ماه قشنگ مدرسه                              دوباره از راه رسیده 

عطر گل و درس و کلاس                        تو کوچه باغا پیچیده 

یه عالمه دوستای خوب                         انگاری باز پیدا شده 

قفل روزای مدرسه                                با کلید مهر وا شده 

مهربونن معلما                                     با بچه های مدرسه 

تو این روزا عوض شده                           حال و هوای مدرسه 

یه عالمه غنچه داره                              یه گل تو گلدون کلاس 

معلم و تخته و درس                              بچه ها و هوش و حواس 

یه سال دیگه اومده                              که پر شه از تلاش و کار  

آی کوچولوی نازنین                              مدرسه رو تنها نذار 

    تقدیم به همه دوستای کوچولوم مخصوصا کلاس اولیا 

در شماره ۱۶۳

قورقورک

قورباغه جون فدات بشم الهی                  چقد قشنگ بدنت، چه ماهی

صدات خوش آهنگه مثه همیشه               خونت کجاست، تو دریاچه یا بیشه؟

غذات چیه؟ ماهیه یا شاپرک؟                 مگس یا پشه یا دم سنجاقک؟

قورباغه جون فدات بشم الهی                 چقد قشنگ بدنت، چه ماهی

می خندی خیلی لطیف و بانمک              اسم تو رو من می ذارم«قور قورک»

چاپ شده در شماره 188 ستون نوجوان 

التماس

به دستهای بی رمقت نگاه می کنم و التماسهایی که نگاهم را به چشمانت می دوزد. از تو التماس، و من همیشه در پی اعتراض؛ چقدر سمجی پسر! 

بسته آدامس روی دستانت تمام شدنی نیست. انگار قرار است تا دیر وقت در خیابان بمانی. دارم به این فکر می کنم که چند بهار از زندگیت گذشته! اما یادت باشد مدرسه هم که نروی باز هم آدامس ها روی دستت باد می کنند... 

سماجتت نتیجه بخش می گردد و من با آدامس باد شده ام در خیابان راه می روم و گاهی یادم می رود بند کفشهایم را ببندم.

من و صفحه کودک و نوجوان

یادمه اولین صفحه کودک و نوجوان من 14 آبان 87 منتشر شد. 

در واقع من اولین دبیر صفحه کودک و نوجوان نشریه پرسیاوشان کویر بودم و شرایط به وجود اومده سرشار از حس رضایت مندی برای من بود. 

از اینکه مخاطبای من رو بچه ها تشکیل میدن خیلی خوشحالم، گر چه قبول دارم کار کردن برای     بچه ها سخته، اما باور کنید لذت بخشه.

و از این به بعد شاهد مطالب و شعرهای کودکانه باشید.